آموزش

معنی شعر نیایش فارسی چهارم

در این مطلب از سایت انتخاب روز با معنی شعر نیایش فارسی چهارم همراه شما هستیم.

معنی شعر نیایش فارسی چهارم

الهی، فضل خود را یار ما کن          ز رحمت، یک نظر در کار ما کن

خدایا بخشش خود را نصیبمان کن و کمی از رحمت و مهربانی خودت را شامل حال ما کن.

خدایا در زبان من، صواب آر          دعای بنده‌ خود، مستجاب آر

خدایا! کمکم کن که همیشه با زبانم سخنان راست بگویم و دعای این بنده ی خود را برآورده کن.

مرا در حضرت خود کامران دار          ز کژ گفتن زبانم در امان دار

مرا در نزد خودت پیروز و موفق کن و زبانم را از سخنان نادرست و بیهوده در امان نگه دار.

مرا توفیق ده تا حمد خوانم          صفات ذات تو بر لفظ دانم

به من توفیق بده تا حمد و سپاس (نماز) تو را به جای بیاورم و از صفات خوبت همیشه بگویم (ذکرت را بگویم).

خداوندا، تویی حامّی و حاضر          به حال بندگان خویش ناظر

خدایا تو پشتیبان من هستی و همه جا حضور داری به حال بندگانت نظارت می کنی.

ثنای ذات پاکت می‌سرایم          زبان در شرح ذکرت می‌گشایم

وجود پاک تو را ستایش می کنم و در توصیف یاد تو سخن می گویم (با زبانم به توضیح ذکر و یاد کردن از تو می پردازم).

الها، جز تو، ما کس را نخواهیم          از آن رو در پناهت می‌پناهیم

خدایا کسی را جز تو نمی خواهیم و به خاطر همین به تو پناه می آوریم

 
منبع : انتخاب روز

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا